Τίποτε στο Σύμπαν δεν είναι αιώνιο.Οπωs το ίδιο υφιστάμενο Σύμπαν,κάποτε γεννήθηκε,εξελίσσεται,και θα παρακμάσει,όπωs και κάθε οργανισμόs,στον ίδιο απαράβατο νόμο υπάγονται και οι αστέρεs.Eνα άστρο γεννιέται απο ενα πλανητικό νεφέλωμα,ένα σύννεφο διαστρικού αερίου και κοσμικήs σκόνηs.Eξελλίσεται,και ανάλογα με την μάζα του,είτε θα ακολουθήσει μια εντυπωσιακή,άλλα σύντομη ζωή,είτε θα ζήσει μια λιγότερο εντυπωσιακή,αλλα σαφώs μακροβιότερη 'υπαρξη.Τα άστρα τηs πρώτηs κατηγορίαs,"πεθαίνουν" ακόμα πιο εντυπωσιακά απο όσο εζησαν,με εξαιρετικά βίαιεs,άλλα απόκοσμα όμορφεs εκρήξειs supernova,καθώs εκτίνάσουν τα στρώματα τηs ατμόσφαιραs τουs στο διαστρικό κενό.O πυρήναs αυτού του άστρου,θα σχηματίσει έναν άστέρα νετρονίων.ένα υπερπυκνό σώμα,όχι πολύ μεγαλύτερο απο την Γή,μια σκιά μόνο του άλλοτε κραταιού αστρικού γίγαντα.Τα άστρα τηs δεύτερηs κατηγορίαs,τερματίζουν την ύπαρξη τουs,λιγότερο εντυπωσιακά,και πολύ πιο αργά.Κλασικό παράδειγμα τετοιου άστρου έιναι ο Ηλιοs.Σταδιακά σε περίπου 1 δισεκατομμύριο χρόνια απο τώρα θα αρχίσει να διογκώνεται,εξαφανίζονταs τον Ερμή,την Αφροδίτη,και πιθανά και την Γή.Μια διαδικασία που διαρκέσει περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια.Μετά το στάδιο αυτό,ο Ηλιοs θα εξακοντίσει όλα τα εξωτερικά του στρώματα,τα οποία θα δημιουργήσουν ένα πλανητικό νεφέλωμα.Ο πυρηναs του θα παραμείνει στο κέντρο αυτού του νεφελώματοs,και θα έιναι πλέον έναs Λευκόs Νάνοs.Ενα πολύ πυκνό σώμα,στο μέγεθόs τηs Γηs,με εξαιρετικέs συνθήκεs πίεσηs,άλλα και άριστοs διατηρητήs τηs εναπομείνασαs θερμότηταs.Θα συνεχίσει να σιγοκαίει για πολλά δισεκατομμύρια χρόνια ακόμα,μέχρι να κάψει εντελώs τα κάυσιμα του,και να παύσει κάθε δραστηριότηα στο εσωτερικό του.Τότε θα μετατραπέι σε ένα θεωρητικό μέν,πολύ πιθανό δέ σώμα.Εναν Μαύρο Νάνο.Ενα παγωμένο πλέον κέλυφοs,που δεν θα εκπέμπει ακτινοβολία σε κανένα φάσμα,και φυσικά καθόλου φωs.Θα μπορεί να γίνει αντιληπτόs μονο μέσω τηs βαρυτικήs στρέβλωσηs που θα προκακαλέι στην περιοχή.Επειδή είναι μια εξαιρετικά αργή διαδικασία,που ξεπερνά την ηλικία του Σύμπαντοs (13,8 δισ χρόνια),δεν υφίστανται για την ώρα Μαύροι Νάνοι,για τον δέ Ηλιο,έιναι μια εξέλιξη που μπορεί θεωρητικά να ερθει σε 1 τρισεκατομμύριο χρόνια.

 

  Πρόκειται σίγουρα για ένα απο τα γνωστότερα και εντυπωσιακότερα άστρα του νυχτερινού ουρανού.
Ο Σείριοs (α Μεγάλου Κυνόs),άστρο πασίγνωστο απο την Αρχαιότητα,με πάρα πολλούs μύθουs,και με περίοπτη θέση στην κουλτούρα πολύ σημαντικών πολιτισμών,όπωs ο Αιγυπιακόs.Είναι και ένα απο κοντινότερα στον Ηλιο άστρα,στην άμεση γειτονιά μαs,καθώs απέχει μόλιs 8,6 έτη φωτόs.Η εγγύτητα του μαζί με τιs ιδιότητεs του τον καθιστούν το λαμπρότερο άστρο του νυχτερινού ουρανού.
Πέρα όμωs απο την λάμψη του Σείριου,υπάρχει και κάτι εξίσου ενδιαφέρον.Για χιλιάδεs χρόνια ο Σείριοs θεωρούταν ωs ένα "μοναχικό" άστρο.Η πεποίθηση αυτή ξεκίνησε να αλλάζει πρόs τα μέσα του 19ου αιώνα,εξαιτίαs των οξυδερκών παρατηρήσεων του γερμανού αστρονόμου και μαθηματικού Φρειδερίκου Μπέσελ.Παρατηρώνταs "παραδοξότητεs" στην τροχιακή συμπεριφορά του Σείριου,και βοηθούμενοs απο τα Μαθηματικά,κατέληξε το 1844 να διατυπώσει,οτι ο Σείριοs δεν έιναι στην πραγαμτικότητα ένα άστρο,άλλα ένα σύστημα δύο αστέρων,με το ένα αμυδρότερο μέλοs αόρατο απο τα τηλεσκόπια εκείνηs τηs εποχήs.Την υπόθεση του ήρθε να επιβεβαβαιώσει το 1862 ο Αλβιν Κλάρκ,όταν και κατάφερε να παρατηρήσει τον μέχρι πρότινοs αόρατο συνοδό.
Ο Σείριοs Β όπωs ονομάστηκε,έιναι έναs λευκόs νάνοs ηλικίαs περίπου 120 εκατομμυρίων ετών.Ξεκίνησε σαν ένα άστρο με πολλαπλάσια μάζα και μέγεθοs απο αυτό του Ηλιου,για να "καταλήξει" σε λευκό νάνο μόλιs 60 εκατομμύρια χρόνια απο την δημιουργία του.Σήμερα έχει διάμετρο σχεδόν όση και η Γή,και μάζα όσο σχεδόν ο Ηλιοs,γεγονόs που τον καθιστά ενα εξαιρετικά πυκνό σώμα,με ένα εξαιρετικά ισχυρό βαρυτικό πεδίο,έναs απο τουs βαρύτερουs λευκούs νάνουs που γνωρίζουμε.Μπορεί να έιναι 1000 φορέs αμυδρότεροs του Σείριου Α,άλλα παραμένει κατά 2,5 περίπου φορέs θερμότεροs του.Aν και η διαδικασία τηs σύντηξηs έχει σταματήσει εδω και εκατομμύρια χρόνια,ο Σείριοs Β,όπωs και όλοι οι λευκοί νάνοι είναι πολύ αγωγοί και θερμότηταs.Μια ιδιότητα που θα συνεχίσει να διατηρεί την θερμότητα για περίπου 2 δισεκατομμύρια ακομα χρόνια.
Είναι ο δεύτεροs λευκόs νάνοs που ανακαλύθηκε,μια κατηγορία σωμάτων που αν και είναι πολύ κοινή καθώs η μεγάλη πλειοψηφία των άστρων καταλήγει σε αυτό το στάδιο,δεν παύει να παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Είναι αναμφίβολα ένα απο τα πιο αινιγματικά για την ώρα αντικείμενα του Σύμπαντοs,και ένα γοητευτικό μυστήριο για την σύγχρονη Αστρονομία.Ο λόγοs για το Νέφοs Χιμίκο,Το πιο μαζικό αντικείμενο του πρώιμου Σύμπαντοs.Eνα τεράστιο νέφοs αερίων,σε απόσταση 12,9 δισεκατομμυρίων ετών φωτόs,που εκτέινεται σε μια απόσταση 55.000 ετών φωτοs,λίγο μεγαλύτερο δηλαδή απο το ήμισυ του δικού μαs Γαλαξία.Δανείστηκε το όνομα του απο την βασίλισα-σαμάνο Χιμίκο,που έζησε στην Ιαπωνία τον 3ο μΧ αίωνα.Ο λόγοs που προβληματίζει τουs ειδικούs τόσο πολύ έιναι γιατί ακόμα δεν έχει κατανοηθεί τόσο η προέλευση του,όσο και το τί ακριβώs ήταν.Αρχικέs εικασίεs για πιθανό υπολειμα γαλαξιακήs συγκρουσηs,μάλλον εγκαταλείπονται,καθώs το Νέφοs αποτελλέιται μόνο απο Υδρογόνο και Ηλιο,με παντελή απουσιά βαρύτερων στοιχείων,συμπεριλαμβανομένου και του Ανθρακα,όπωs θα συνέβαινε αν το Νέφοs προερχόταν απο θνήσκοντα άστρα.Την απόψη αυτή φαίνεται να επιβεβαιώνει και η χρονική περίοδοs που σχηματίστηκε,400 με 800 εκατομμύρια χρόνια μετά την Μεγάλη Εκρήξη,περίοδο που μόλιs είχε ξεκινήσει η δημιουργία Πρωτογαλαξίων,απο τουs νεαρούs τοτε αστέρεs,αρα το χρονικό διάστημα δεν επαρκεί για να χαρακτηριστέι υπόλλειμα Γαλαξία.H μέχρι στιγμήs λογικότερη εξήγηση έιναι οτι αποτελέι την "αστρική μήτρα" μετέπειτα σχηματισθέντοs Γαλαξία,καθώs 12,9 δισεκατομμύρια έτη φωτόs,είναι στην πραγματικότητα 12,9 δισεκατομμύρια χρόνια στο Παρελθόν.

Eίναι αναμφίβολα έναs απο τουs μεγαλύτερουs και πλέον εντυωσιακούs αστερισμούs.Ο αειφανήs (πάντοτε ορατόs) στο Βόρειο Ημισφάιριο αστερισμόs του
Δράκοντα,κατέχει την όγδοη σε θέση σε έκταση απο τουs συνολικά 88 αστερισμούs.Ο αστρικόs αυτόs σχηματισμόs έιναι ορατόs απο γεωγραφικά πλάτη που ξεκινούν λίγο κάτω απο τον Ισημερινό,μέχρι και τον Βόρειο Πόλο."φύλακαs" του Βόρειου ουράνιου πόλου,μεσουρανεί κατα τουs θερινούs μήνεs. Μπορεί να στερείται πολύ λαμπρών άστρων,άλλα δεν στερείται καθόλου αξιοπαρατήρητων αντικειμένων,όπωs το πανέμορφο πλανητικό Νεφέλωμα "Μάτι τηs γάταs" σε απόσταση 3000 ετών φωτόs.Aλλα και αρκετών διπλών αστέρων,μακρινών γαλαξιών και γαλαξιακών σμηνών.Ο Νάνοs Γαλαξίαs του Δράκοντα,σε απόσταση 220 χιλιάδων ετών φωτόs,άλλα και το μακρινό γαλαξιακό σμήνοs Αbell 2218,στα 3 δισεκατομμύρια έτη φωτόs,έιναι μερικά απο τα πολύ αξιοσημείωτα αντικείμενα του αστερισμού.Σημαντικόs επίσηs και για την ανακάλυψη Εξωπλανητών,καθώs έχουν μέχρι τώρα εντοπιστεί 9 άστρα με πλανητικά συστήματα.Σε ότι αφορά τα άστρα του,μπορεί να μην εντυπωσιάζουν με την λαμπρότητα τουs,άλλα έιναι αξιοσημείωτα,όπωs το Α Δράκοντα,γνωστό και ώs Θούμπαν.Πολικόs Αστέραs πρίν απο 4 με 6 χιλιάδεs χρόνια,θα επανέλθει στην θέση αυτή σε περίπου 19.000 χρόνια.Οι πυραμίδεs τηs Γκίζα χτίστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε ο Θούμπαν να ευθυγραμμίζεται με συγκεκριμένο αεροθάλαμο,καθιστώνταs τον ορατό στο εσωτερικό τουs.Ο Θούμπαν είναι έναs κυανόs γίγανταs σε απόσταση 310 ετών φωτόs.
Το Γ Δρακου αποτελλέι όμωs το λαμπρότερο άστρο αυτού του αστερισμού.Γνωστόs και με το ιδιαίτερο όνομα Ελτανίν,αραβικήs προέλευσηs όνομα που σημαίνει "Το Μεγάλο Ερπετό".Βρίσκεται σε απόσταση 155 ετών φωτόs,ενώ σε 1,5 εκατομμύριο χρόνια αναμένεται να προσεγγίσει το Ηλιακό μαs Σύστημα στα 28 έτη φωτόs,γεγονόs που θα τον κάνει σχεδόν τόσο λαμπρό,όσο και τον Σείριο.
Η δέ μυθολογία που συνοδεύει τον αστερισμό είναι εντυπωσιακή.Το επίμηκεs σχήμα του αστερισμού,προσεγγίζει αρκετά το περίγραμμα του μυθολογικού τέρατοs.Κοινόs και επαναλβανόμενοs μύθοs απο πάρα πολλούs λαούs,ο Δράκονταs,άλλοτε συμβολίζει τον Φόβο,άλλοτε το Κακό,άλλοτε μπορεί να εμφανιστεί και ωs σύμβολο Σοφίαs και Γνώσηs.Πιθανώs αυτό το αρχέτυπο να έχει γονιδιακά κληδοτηθεί απο τουs δενδρόβιουs προγόνουs του Ανθρώπου,αφού μάλλον συμβολίζει τον φόβο που βίωναν απο ανάλογα αρπακτικά.
Ο πιο διαδεδομένοs μύθοs έχει να κάνει με τον Δράκο Λάδωνα,γνωστό απο τουs 12 άθλουs του Ηρακλή.Είναι ο Δράκοs που φύλαγε τα Μήλα των Εσπερίδων,και που σκότωσε ο Ηρακλήs.Καθώs όλη σχεδόν η Ελληνική Μυθολογία απεικονίζεται στον Ουρανό,ο Δράκων και ο Ηρακλήs είναι "γειτονικοί" αστερισμοί.Η ρωμαική εκδοχή,αναφέρει τον Δράκοντα ωs έναν απο τουs Τιτάνεs που πολέμησαν τουs Θεούs κατά την Τιτανομαχία.Σκοτώθηκε απο την Θεά Αθηνά,και καταστερίστηκε γύρω απο τον Βόρειο Ουράνιο Πολο.

Ανάμεσα στην απεραντοσύνη του Διαστήματοs,και στιs αποστάσειs που πραγματικά είναι πολλέs φορέs δύσκολο να συλλάβει η αντίληψη μαs,υπάρχει μια άπιστευτη πληθώρα απο φαινόμενα και σώματα,που αν μή τι άλλο μαs προκαλούν αρκετέs φορέs να αναθεωρήσουμε πολλά "μέτρα και σταθμά',και να πάμε την Σκέψη και την Επιστήμη ένα βήμα παρακάτω.Και όταν το Διάστημα θέλει να εντυπωσιάσει έχει πάρα πολλόυs και πολύ πειστικούs τρόπουs.Εναs απο αυτούs είναι το Large Quasar Group,LQG για συντομία.Πρόκειται για την μεγαλύτερη εωs τώρα γνωστή δομή υληs στο Σύμπαν.To μεγαλύτερο "σώμα" κατα μια έννοια.Αποτελλέιται απο 73 κβάζαρs,δηλαδή ενεργούs πυρήνεs Γαλαξιών,στην ουσία την υπερμαζική κεντρική Μαυρη Τρύπα στο κέντρο του,και την άλω του εναπομείναντοs υλικού,που καθώs στροβιλίζεται υπο συνθήκεs εξαιρετικήs πίεσηs και ταχύτηταs,ανα διαστημάτα εκτοξέυον εξαιρετικά ισχυρεs ΄δεσμεs φωτόs και ακτινοβολίαs.Το LQG έχει την εξωπραγματική μέση διάμετρο του 1,4 δισεκατομμυρίου χιλιομέτρων,ένω λόγω του ακανόνιστου σχήματοs του η απόσταση των δυο πλέον απομακρυσμένων σημέιων του φτάνει τα 4 δισεκατομύρια έτη φωτόs.Ωs μέτρο σύγκρισηs τον δικό μαs Γαλαξία χωρίζουν απο αυτον τηs Ανδρομέδαs..μόλιs 2,5 εκατομμύρια έτη φωτόs.Αν και έιναι γνωστό εδω και δεκατέιεs οτι οι Κβάζαρs τέινουν να δημιουργούν ανάλογes δομέs,ποτέ δεν είχε παρατηρηθέι κατι τόσο μαζικό.Δομή που προκαλέι την ίδια την Κοσμολογική Αρχή,κατά την οπόια η Υλη έιναι ομογενώs κατανεμημένη στιs πολύ μεγάλεs
αποτάσειs.Πράγματι σύμφωνα με την Αρχή καμιά αναλογη συγκέντρωση δεν θα μπορόύσε να ξεπερνά σε διάμετρο τα 1,2 δισεκατομμύρια ετη φωτόs.Το LQG φαίνεται να ξεπερνά κατά πολύ αυτό το όριο.

Η Μεγάλη και Μικρή Αρκτοs,Η Κασσιόπη,ο Κηφέαs,ο Δράκονταs και η Καμηλοπαρδαλη,είναι σχηματισμοί αστερίων με τουs όποιουs,όλοι είμαστε λίγο έωs πολύ γνώριμοι.Ακόμα κι αν δεν ξέρουμε την ακριβή ονομασία του σχηματισμού,είμαστε εξοικειωμένοι με το σχήμα,καθώs ωs κάτοικοι του Βόρειου Ημισφαιρίου,βλέπουμε μόνιμα τουs 6 αυτούs αειφανέιs αστερισμούs.ορατούs δηλαδή καθόλη την διάρκεια του χρόνου,καθώs είναι πέριξ του Βορρά.Αν βάλουμε και ορισμένουs πολύ γνωστούs αμφιφανέιs,όπωs ο Ωριωναs,ο Σκορπιόs και ο Τοξότηs,αρχίζει και σχηματίζεται μια πιο γνώριμη ουράνια εικόνα.Η δε Μυθολογία που συνοδεύει τον κάθε αστερισμό είναι πλούσια,και θα μπορούσαν να γεμίσουν τόμοι βιβλίων μιλώνταs μόνο για αυτό.Οι κάτοικοι του Νότιου Ημισφαιρίου,ίδιωs όσοι ζόυν κάτω απο τον Τροπικό του Αιγόκερω,έχουν μια εντελώs διαφορετική νυχτερινή εικόνα.Κατά κάποιο τρόπο έιναι λίγο πιο τυχεροί,καθώs ο Νότιοs Ουρανόs έιναι λίγο πλούσιοs σε "αξιοθέατα".Ετσι οι κάτοικοι τηs Χιλήs,Αργεντινήs,Νοτίου Αφρικήs,Αυστραλίαs και Νέαs Ζηλανδίαs,μπορούν να θαυμάζουν σχεδόν όλο τον χρόνο τα Νέφη του Μαγγελάνου,ή τον επιβλητικό Κανώπο,άλλα και το Α Κενταύρου,και τον γνωστό Σταυρό του Νότου.Παράλληλα έχουν μια καλύτερη εικόνα πρόs το κέντρο του Γαλαξία μαs,ειδικά τουs χειμερινούs μήνεs.Στην θέση των μυθολογικών πλασμάτων και ζώων του Βορείου Ημισφαιριου,οι Νότιοι Αστερισμοί απεικονίζουν κατά κύριο λόγο ναυτικά αντικέιμενα,καθώs η ονοματοδοσία έγινε απο τουs Ευρωπάιoυs θαλασσοπόρουs που ανακάλυπταν αυτή την "Νέα Γή".Ετσι έχουμε "Πυξίδα" και "Πρύμνη",άλλα και ¨Καρίνa" και "Τουκάνα" (έιδοs εξωτικού πτηνού).Μπορεί η περιγραφή των αστερισμών να στερέιται την φαντασία των ανάλογων του Βορείου,άλλα αρκετοί αυτόχθονεs λαοί,όπωs οι Αβορίγινεs,οι Μάορι και οι Πολυνήσιοι,έχουν αναπτύξει μύθουs για τουs αστερισμούs αυτούs,που δεν έχουν να ζηλέψουν και πολλά απο τουs αντίστοιχουs του Βορείου.

Eνα απο τα πλέον ενδιαφεροντα φαινόμενα που συνοδεύουν εν γένει την μελέτη των άστρων,έιναι τα Υπερ-ταχέωs κινούμενα άστρα,Hypervelocity stars όπωs απαντώνται συνήθωs.Πρόκειται για μια μικρή ομάδα άστρων,δεν υπερβαίνουν για την ώρα τα 20 σε αριθμό,που θεωρητικά ξεκίνησε να μελετάται η ύπαρξη τουs στα τέλη τηs δεκαετέιαs του 80,για να αρχίσουν να πιστοποιούνται μόλιs απο την προηγούμενη δεκετέια.Αν και πρόκειται για εξαιρετικό άλλα και πολύπλοκο θέμα,γενικά ωs Ηypervelocity stars ορίζονται τα άστρα που η ταχύτητα τουs υπαρβαίνει τα 1000 Km/sec.Πρόκειται συνήθωs για άστρα που αποτελλούν μέλη διπλού συστήματοs και κινούμενα κοντά στο γαλαξιακό κέντρο,ενα εκ των δύο μελών καθώs αλληλεπιδρά με την υπερμαζική Μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία,εκσφενδονίζεται (φαινόμενο βαρυτικήs "σφεντόναs") με ταχύτητεs που σύνήθωs ξεπερνούν και την ίδια την ταχύτητα διαφυγήs απο τον Γαλαξία,στέλνονταs το άστρο στο διαστρικό κενό.Φαινόμενο όμωs αρκετά σπάνιο,με συχνότητα 1 φορά στα 100.000 χρόνια,καθώs για να συμβεί αυτό θα πρέπει το διπλό σύστημα να προσεγγίσει την Μαύρη τρύπα υπο συγκεκριμένη γωνία.Μια άλλη πιθανή προέλευση,είναι απο έκρηξη supernova σε πολλάπλό αστρικό σύστημα.Χαρακτηριστικόs εκπρόπωποs τηs ομάδαs αυτή,έιναι το άστρο LAMOST-HVS1-.Βρίσκεται σε απόσταση 42.400 ετών φωτόs μακριά μαs,και κινέιται με την εξωπραγματική ταχύτητα των 1,6 εκατομμυρίων km/h.